Posts filed under ‘Cultura, Artes e Letras’
JULES VERNE
Partiu há 100 anos, mas deixou-nos as suas obras e as suas ideias visionárias.
Jules Verne nasceu em Nantes a 8 de Fevereiro de 1828, sendo o criador de um género novo, o do romance científico de antecipação, tendo publicado, ao longo de uma vida de “extravagantes” viagens pela imaginação e pela fantasia, mais de 80 livros, traduzidos em mais de 112 idiomas, sendo o segundo autor com mais livros vendidos (depois de Karl Marx).
Anteviu diversos fenómenos e invenções que apenas muitos anos mais tarde se concretizariam, como a televisão, o cinema, a cibernética, o submarino.
De entre os seus livros, destacam-se: Viagem ao Centro da Terra (1864), Da Terra à Lua (1865), Os Filhos do Capitão Grant (1868), Vinte Mil Léguas Submarinas (1870), A Volta ao Mundo em 80 Dias (1872), A Ilha Misteriosa (1875), Miguel Strogoff (1876), Dois Anos de Férias (1888) e O Castelo dos Cárpatos (1892).
P. S. Evocando este centenário, o Público lança, a partir desta semana, uma excelente iniciativa: uma colecção das obras de Jules Verne.
[2162]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XVIII)
A língua basca (em basco Euskera) é a mais antiga falada na Europa, sendo um dos raros idiomas que não provêm do ramo indo-europeu.
O Basco compreende vários dialectos, sendo a região que fala o basco partilhada entre a Espanha (na Comunidade Autonómica Vasca – constituída pelas províncias de Araba, Vizcaya e Gipuzkoa, com uma população de cerca de 2 milhões de habitantes – e na região de Navarra) e o país basco francês (Departamento dos Pirinéus Atlânticos), sendo a língua falada por cerca de 80 000 pessoas em França e cerca de 600 000 pessoas em Espanha, onde a percentagem de jovens falantes tem vindo a aumentar graças às políticas linguísticas seguidas pelo governo autonómico (ou seja, um total de cerca de 25 % da população das regiões abrangidas pela língua).
Nos termos da Constituição espanhola de 1978 e do Estatuto da Comunidade Basca de 1979, o Basco é língua oficial da Comunidade, a par do Castelhano, língua oficial de Espanha. A lei de normalização do Euskera estatui que todos os cidadãos têm direito de aprender e utilizar ambas as línguas em qualquer situação.
O aspecto mais significativo do actual estatuto social da língua é a forma como o seu conhecimento tem crescido nas vertentes demográfica, geográfica e funcional. O crescimento do uso da língua é particularmente notório no segmento entre os 5 e os 14 anos, que cresceu aprendendo a língua na escola.
Em anos recentes, numerosas associações em França lançaram também iniciativas de promoção do basco – nomeadamente escolas bascas, cursos de basco para adultos, criação da Real Academia de Língua Basca (Euskalzaindia) e rádio basca – algumas delas mesmo com apoio da União Europeia.
A língua basca tem o estatuto de língua regional em França, o que é considerado como uma manifestação da rica diversidade cultural do país, sem que tal signifique contudo a adopção de significativas medidas de promoção da língua.
Na parte francesa, são publicados alguns jornais inteiramente escritos em basco, mas com tiragens reduzidas (menos de 10 000 exemplares).
Artigos 1, 3, 4 e 5 da Declaração Universal dos Direitos do Homem, em Basco:
“1. atala
Gizon-emakume guziak aske sortzen dira, duintasun eta eskubide berberak dituztela; eta ezaguera eta kontzientzia dutenez gero, elkarren artean senide bezala jokatu behar dute.
3. atala
Norbanako guziek dute bizitzeko, aske izateko eta segurtasunerako eskubidea.
4. atala
Inor ez da izango besteren esklabu edo uztarpeko; debekatua dago esklabutza eta esklabuen salerosketa oro.
5. atala
Ezin daiteke inor torturatu, ezta inori zigor edo tratu txar, anker eta lotsarazlerik eman ere.”
[2160]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XVII)
“Lei temps modèrnes
Es après la guèrra de 14-18 que lo francés commença d’èstre parlat en Provença. Mai aqueu francés resta marcat per l’accent occitan (dich “accent dau miegjorn”), qu’es una caracteristica fòrta de nòstrei regions. La populacion èra d’aqueu temps majoritàriament bilinga. La literatura occitana contunha de se desvolopar ambé d’ecrivans coma Robèrt Lafònt e Pèire Pessamèssa, en Provença, Max Roqueta e Joan Bodon en Lengadòc, Bernat Manciet en Gasconha, Michèu Chapduèlh e Marcèla Delpastre en Lemosin, e ben d’autrei. D’una part, una grafia novèla, elaborada a partir de la lenga communa de l’Edat Mejana va permetre de melhorar la comprension entre lei dialèctes. D’autra part, leis autors occitans s’empararàn de totei lei subjècts dau monde modèrne, en parlant dei camps de trabalh en Alemanha, de la liberacion sexuala, de l’exòdi rurau, de la descolonisacion, mai tanben dau reculament de la lenga.
L’occitan uei : reculament, escòlas, Rap.
En efèc, despuei la fin deis annadas seissanta (un pauc pus d’ora en Provença), lei dròlles de parents parla-occitan aprenon pas mai la lenga de sei parents. Es la consequéncia d’un lòng trabalh de devalorisacion sociala de la lenga menat despuei lo sègle XIXen per leis institucions francesas, mai tanben la consequéncia de la diminucion de la populacion rurala (majoritàriament parla-occitan fins qu’a uei), que se vei cada còp mai coma una minoritat que se deu integrar au monde dei vilas, en oblidant fins qu’a sa lenga pròpria. La television regionala presenta ren qu’una oreta en occitan cada setmana (“Vaquí” en Provença, “Viure al Pais” en Lengadòc).
En reaccion se desvolopan d’escòlas bilingas (lei Calandretas), que jà mai de 1000 pichòts de 3 a 11 ans i son escolarisats. Leis enfants son l’enjòc principau per lo futur de nòstra lenga. Un setmanier (La Setmana) -entrepresa de pressa privada- n’es jà a sa tresena annada. Fau tanben citar una quantitat de revistas mensualas, coma Prouvenço d’Aro, Aquò d’Aquí, Occitans!, etc.
Enfin, un certan nombre de gropes musicaus se son emparats deis estiles recents coma lo Scat ò lo Raggamuffin (Massilia Sound System, Nux Vomica en Provença) per n’en faire au còp un instrument de valorisacion de la lenga e de pedagogia. Fau notar lo cas extremament interessant d’un estile de Rap tornamai inventat a partir dau mestissatge de musicas traditionalas occitana e brasilenca (The Fabulous Trobadors).
Per deman ?
Mai existisson encara fòrça resisténcias conscientas e inconscientas a l’utilisacion de l’occitan en Occitània. Lo futur de nòstra lenga depend donc de l’imatge positiva qu’aurà. Nos podètz ajudar a desvolopar aquesta imatge positiva en vos interessant sus plaça au Provençau, emai foguèsse en charrant d’aquò ai provençaus que rescontraretz. Per vos ajudar, vos prepausam un lexic toristic de basi.”
Artigo de Cristòu Stecòli et Matiàs Vandembòs
[2158]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XVI)
“L’occitan, qu’es aquò?:
L’occitan e leis autrei lengas latinas
L’occitan es la lenga que se desvolopèt en Occitània, deis Aups a l’Ocean, dei Pirenèus au Lemosin, mentre que lo francés se desvolopava dins lei planas dau nòrd de França, de Touraine a la Valonia. Aquesta lenga es caracterisada per fòrça ponchs en comun ambé lei lengas vesinas au sud (especialament lo catalan), e partatja ambé lo francés que la disparicion de la terminason – o dau masculin (encara d’usatge en italian e en espanhòu per exemple).
L’Edat Mejana
L’occitan foguèt una dei promièras lengas literàrias en Euròpa. Ai sègles XIIen e XIIIen, èra la lenga de la poësia fins qu’en Anglatèrra, Alemanha, Itàlia e Portugau. Aquela renomada èra deguda a la riquesa de la poësia dei trobadors (mòt occitan que vòu dire “trobaire” de frasas bèlas e bònas), que suscitèron un molon d’adèptes dins l’Euròpa tota d’aqueu temps. Èra la lenga dei corts de Provença, d’Aquitània, de Lemosin, de Lengadòc e de Barcelona.
Après lo sègle XVIen
Fins qu’au sègle XVIen, l’occitan demorèt lenga d’administracion en parallèl ambé lo latin. Es ambé l’Edit de Villers-Côtterets, en 1539, que sortirà de l’usatge escrich, per lo tornar trobar qu’a la mitat dau sègle XIXen. Dins lo periòde que va dau sègle XVIen au sègle XIXen, l’occitan demorèt la lenga de cada jorn de la populacion. Mai lo ròlle de liame entre lei diferentas regions que la lenga de l’administracion jogava aviá disparegut, de diferéncias regionalas comencèron de se cavar, per arribar uei ai sièis grands dialèctes que son lo Provençau, lo Vivaro-Aupin, lo Lengadocian, lo Gascon, l’Auvernhàs e lo Lemosin.
Renaissença
Au sègle XIXen, quand dins l’Euròpa tota, leis identitats popularas commencèron de se voler exprimir, l’occitan conoguèt una renaisséncia literària. Fau mencionar per aquela epòca lo grand escrivan provençau, Frederic Mistral, Prèmi Nobel de Literatura per son òbra en occitan. De mai participèt a la creacion d’una escòla, lo Felibritge, qu’aguèt lo meriti de provesir un trabalh important sus la lenga d’aquela epòca (diccionnari) e d’inventar una faiçon d’escriure l’occitan, per remplaçar la notacion tradicionala de l’Edat Mejana qu’èra estada perduda despuei lo sègle XVIen. Fau pas oblidar tanpauc Aubanèl, Romanilha, Gelu en Provença, Jansemin a Agen, Mir a Carcassona, Palai a Pau, Besson en Roèrgue, etc…”
Artigo de Cristòu Stecòli et Matiàs Vandembòs
(continua…)
[2156]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XV)
“Situacion legala de l’occitan
La situacion de reconeissença legala de la lenga occitana es pas la meteissa dins los tres païses que s’i parla. Se nòta que dins sa part màger (francesa), l’occitan es essencialament ignorat per las autoritats quand de situacions plan mai interessantas se tròban delà las frontièras.
En Espanha (Val d’Aran), l’occitan es lenga oficiala, a egalitat amb lo catalan e l’espanhòu. Es lo parlar aranés, dau dialècte gascon que fan servir. Los documents oficiaus, la senhalizacion i son en occitan. La lenga es ensenhada dins las escòlas coma lenga d’ensenhament. Las autoritats publicas sostenon la lenga en favorizant la premsa e l’edicion.
En Itàlia, l’occitan a obtengut dins l’annada 1999 un estatut que programa una normalizacion similària a çò desvolopat dins la Val d’Aran espanhòla. Mas cau encara esperar las leis que se metan en plaça.
En França, l’occitan es considerat coma “lenga regionala”. Amb aqueste estatut, pòt (mas deu pas) èsser ensenhat dins los establiments escolaris. Mas cau saber que l’administracion es sovent ostila, e que de mai las lei son ambigüas e contradictòrias – notadament l’article 2 de la constitucion modificat en 1992 per i apondre que sol lo francés es la lenga de la republica francesa. Tot çò mai es desvolopat sus de basis associativas o privadas (rare).”
Transcrição em provençal (grafia clássica ou occitana) dos artigos 1, 3, 4 e 5 da Declaração Universal dos Direitos do Homem:
“1. Totei leis umans nàisson libres. Son egaus per la dignitat e lei drechs. An totei una reson e una consciència. Se dèvon tenir freirenaus leis uns ‘mé leis autres.
3. Cada persona a drech a la vida, a la libertat, e a la seguretat.
4. Degun sarà sotmés a l’esclavituda ò a la servituda. Es enebit en plen de tenir d’esclaus ò de n’en faire comèrci.
5. Degun sarà sotmés a la tortura ni mai a de penas ò de tractaments crudèus, inumans ò desgradants.”
(Artigo 1°
Todos os seres humanos nascem livres e iguais em dignidade e em direitos. Dotados de razão e de consciência, devem agir uns para os outros em espírito de fraternidade.
Artigo 3°
Todo o indivíduo tem direito à vida, à liberdade e à segurança pessoal.
Artigo 4°
Ninguém será mantido em escravatura ou em servidão e o tráfico de escravos, sob todas as formas, são proibidos.
Artigo 5°
Ninguém será submetido a tortura nem a pena de morte ou a tratamentos cruéis, desumanos ou degradantes.)
[2150]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XIV)
Situação legal do Occitano
A situação de reconhecimento legal da língua occitana não é igual nos três países em que é falada. Pode notar-se que na sua parte mais importante (francesa), o Occitano é essencialmente ignorado pelas autoridades, encontrando-se situações bem mais abertas e interessantes fora das suas fronteiras.
Em Espanha (Val d’Aran), o Occitano é língua oficial, com estatuto de paridade com o Catalão e o Castelhano, sendo o arenês o dialecto gascão utilizado. Os documentos oficiais e a sinalização são em Occitano. A língua está presente nas escolas como língua de ensino. As autoridades públicas apoiam a língua, favorecendo a imprensa e a edição.
Em Itália, o Occitano obteve em 1999 um estatuto que programa uma normalização similar à que se encontra no Val d’Aran espanhol. Mas será ainda necessário esperar que a aplicação das leis venha a ter efeitos em termos práticos.
Em França, o Occitano é considerado como uma “língua regional”. Com este estatuto, pode (sem ser obrigatório) ser ensinado nos estabelecimentos escolares. Mas deve notar-se que a administração é muitas vezes hostil, e que as leis são aliás ambíguas e contraditórias – nomeadamente o artigo 2 da Constituição modificada em 1992 para acrescentar que apenas o francês é a língua da República Francesa. Para além das aulas opcionais na educação nacional, tudo o resto em França é desenvolvido por bases associativas ou privadas (mais raramente).
(pode ler amanhã este texto em Occitano!)
[2148]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XIII)
O Occitano ou “língua de Oc”, também conhecido por Provençal, é falado numa área que cobre cerca de 1/3 da França, em todo o sul do país (principalmente nas regiões da Provença, Languedoc-Roussillon e Midi-Pyrénées), e também no principado do Mónaco, nos vales alpinos das províncias italianas de Torino e Cuneo e no vale de Aran, em Espanha.
É anunciado como a “maior minoria da Europa”, com 2 milhões de falantes em França, Espanha e Itália e 6 dialectos principais, falados de Nice a Bayonne e de Limoges a Foix (em verdade, poderão ascender a cerca de 3 milhões as pessoas que compreendem a língua – de qualquer forma, com uma substancial redução face aos mais de 10 milhões estimados nos anos 40):
“L’occitan es: la minoritat mai granda d’Euròpa. 2 milions de locutors en França, Espanha e Itàlia. 6 dialèctes màgers parlats de Niça a Baiona, de Lemòtges a Fois.”
O Occitano (tradicionalmente referido como “langue d’oc”) é uma língua românica, resultado da evolução do latim, após a queda do Império Romano, como o francês, o espanhol, o italiano, o português, o catalão, o sardo, o romeno e o romanche (Suíça).
Esta evolução foi influenciada pelas línguas faladas antes da chegada dos romanos: o gaulês (língua céltica) no norte da Occitânia, a língua da Aquitânia (língua dos antepassados dos bascos) no sudoeste e o ligurio no sudeste. As evoluções propagaram-se de seguida, tendo as diferenças sido parcialmente atenuadas.
É portanto uma língua intermediária entre as línguas românicas do sul como o italiano ou o castelhano (sendo estes bastante conservadoras), e o francês, que sofreu profundas transformações após as invasões germânicas do IV ao VI séculos. É bastante próxima do catalão; efectivamente, numerosos cientistas consideram-nos mesmo como dois dialectos de uma mesma língua occitano-catalã.
A Occitânia é meramente a zona onde se fala um dos dialectos do occitano: provençal, languedociano, gascão, auvernhês, limousan e provençal alpino. Nunca foi politicamente unificada, mas a intercompreensão entre os vários dialectos, tal como um forte conjunto de similaridades culturais (cozinha, mentalidades, arquitectura, …) criaram uma unidade própria.
Alguns meios académicos pretenderam, contra qualquer rigor científico, que o Occitano não seria mais que um “patois”, um “francês deformado”. O que não corresponderá à verdade; o Occitano e o francês são duas línguas que evoluíram separadamente do latim.
Links a consultar:
http://europa.eu.int/comm/education/policies/lang/languages/langmin/euromosaic/fr7_en.html
http://www.languesdefrance.com/index.php
[2146]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XII)
“La llengua catalana és un element fonamental de la formació i la personalitat nacional de Catalunya, un instrument bàsic de comunicació, d’integració i de cohesió social dels ciutadans i ciutadanes, amb independència de llur origen geogràfic, i el lligam privilegiat de Catalunya amb les altres terres de parla catalana, amb les quals forma una comunitat lingüística que ha aportat al llarg dels segles, amb veu original, una valuosa contribució a la cultura universal. A més, ha estat el testimoni de fidelitat del poble català envers la seva terra i la seva cultura específica.
Forjada originàriament en el territori de Catalunya, compartida amb altres terres – en les quals rep també denominacions populars i fins i tot legals diverses -, la llengua catalana ha estat sempre la pròpia del país i, com a tal, s’ha vist afectada negativament per alguns esdeveniments de la història de Catalunya, que l’han portada a una situació precària. Aquesta situació és deguda a diversos factors, com són la persecució política que ha patit i la imposició legal del castellà durant més de dos segles i mig; les condicions polítiques i socioeconòmiques en què es produïren els canvis demogràfics de les darreres dècades, i, encara, el caràcter de llengua d’àmbit restringit que té, similar al d’altres llengues oficials d’Europa, especialment en el món actual, en què la comunicació, la informació i les indústries culturals tendeixen a la mundialització.
Com a resultat, doncs, de totes aquestes circumstàncies, la situació sociolingüística de Catalunya és avui complexa. La realitat d’una llengua pròpia que no ha assolit la plena normalització i que té un nombre de parlants relativament petit en el context internacional conviu amb el fet que molts dels ciutadans i ciutadanes del territori de Catalunya tenen com a llengua materna la castellana, en la qual s’expressen preferentment i a partir de la qual han contribuït, tot sovint, a enriquir de manera significativa la mateixa cultura catalana, contribució feta així mateix per altres ciutadans i ciutadanes en altres llengues. Aquesta realitat, doncs, exigeix una política lingüística que ajudi eficaçment a normalitzar la llengua pròpia de Catalunya i que, alhora, garanteixi un respecte escrupolós als drets linguístics de tots els ciutadans i ciutadanes.”
A lei que regula a aplicação do Catalão pode ser encontrada aqui.
Pode também conhecer: “dades sobre el coneixement de la llengua catalana; dades sobre el coneixement i ús del català; dades sobre l’ús de les llengües a Catalunya; dades sobre la llengua parlada pels joves; dades sobre l’ús de les llengües a la premsa diària editada a Catalunya; dades sobre el repartiment de l’audiència per cadenes de televisió; e persones que entenen i parlen el català a tot el món” aquí.
E, claro, a blogosfera catalã, de que é exemplo Un que passava…
[2144]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (XI)
O Catalão é principalmente falado na Catalunha, região no nordeste da Espanha, que constitui uma Comunidade Autonómica, aí sendo compreendido por cerca de 94 % da população (cerca de 5,5 milhões de pessoas) e falado por cerca de 4 milhões de pessoas (68 % da população). É também falado na Comunidade Valenciana e nas ilhas Baleares, para além do outro lado dos Pirinéus, já em território francês, alargando o número total de conhecedores do idioma a cerca de 7 milhões.
O domínio da língua tem aumentado rapidamente desde 1975 (apenas cerca de 81 % da população compreendia a língua no início dos anos 80), com particular realce para a população mais jovem (entre 10 e 19 anos).
O Catalão será mesmo a língua principal para cerca de 50 % das pessoas; face a 49 % para o Castelhano; de acordo com estudos, cerca de 54 % dos adultos utilizarão o Catalão em casa, 11 % falarão ambas as línguas e apenas 34 % utilizarão preferencialmente o Castelhano.
A língua teve origem cerca de 1130 (primeiro texto conhecido escrito em Catalão); da sua área original dos Pirinéus, o Catalão estendeu-se a sul, até Valência e as ilhas de Maiorca e Ibiza, assim como a cidade de Alghero na Sardenha italiana.
O reino da Catalunha e Aragão foi o embrião de uma monarquia constitucional desde o século XII. A “Generalitat de Catalunya” foi criada no século XIV. Desde a Idade Média, o Catalão era a língua de uso normal entre os reis de Aragão e Príncipes da Catalunha e os Reis de Maiorca e Valência. Com o casamento, em 1469, de Fernando de Aragão e de Isabel de Castela, os seus dois reinos uniram-se, passando a Catalunha a integrar a Espanha, altura em que o Catalão sofreu um declínio na vertente escrita, embora continuasse a gozar do estatuto de língua oficial.
Após a guerra da sucessão (1705-1715), a dinastia de Filipe V ocupou Barcelona, aboliu todas as instituições catalãs e impôs o Castelhano como única língua oficial, confinando o Catalão essencialmente ao uso oral.
Já no século XX, a proclamação da II República (em 1931) permitiria ao Catalão recuperar o seu estatuto de língua oficial, ao mesmo tempo que era restabelecida a Generalitat de Catalunya. Com Franco (entre 1939 e 1975), o processo de normalização do Catalão sofreu novo e longo compasso de espera.
Apenas com a introdução da democracia, a Catalunha foi constitucionalmente reconhecida como nação, reiniciando-se a normalização do uso do Catalão na administração pública.
A Constituição espanhola de 1978 tornou o Castelhano como língua oficial do Estado, enquanto que outras línguas têm também estatuto de língua oficial nas várias Comunidades Autonómicas, de acordo com os seus Estatutos Autonómicos; a saúde das várias línguas é considerada uma rica herança cultural que merece particular protecção e respeito.
O Catalão é hoje reconhecido pela União Europeia como língua oficial, tendo sido proposto que todos os textos da União deveriam ser também editados em Catalão.
Na Catalunha, a língua beneficia mesmo de uma discriminação positiva, uma vez que se impõe o seu conhecimento para acesso a determinados cargos de cariz público.
Links a consultar:
http://europa.eu.int/comm/education/policies/lang/languages/langmin/euromosaic/es51_en.html
[2142]
LÍNGUAS MINORITÁRIAS NA EUROPA (X)
“Mención á parte merece a figura polifacética de Castelao, un clásico da cultura galega en tódalas áreas en que manifesta a súa arte e que ten unha grande significación política plasmada tanto na súa obra ensaística – Sempre en Galiza – coma no seu labor no seo do Partido Galeguista, xogando un papel moi importante na aprobación do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936.
No Estatuto aprobado no 36 a lingua galega adquire por vez primeira o recoñecemento de “idioma oficial de Galicia”, mais non chegou a ter aplicación práctica por mor do estoupido da Guerra Civil.
A chama da cultura, do idioma e da identidade de Galicia mantívose viva no exilio, mentres no noso país se producían tímidos intentos de recuperación (colección Benito Soto de poesía, suplemento semanal bilingüe do xornal La Noche), ata que no 50 se constitúe a Editorial Galaxia.
A partir dos 60 vanse producir cambios no eido económico e social e unha leve atenuación da censura. Exemplos deste aperturismo foron a publicación de Grial, a instauración do Día das Letras Galegas, a ampliación do mundo editorial con Ediciós do Castro, as asociacións culturais en defensa do galego…
A Universidade galega non queda á marxe destas inquedanzas e toma parte activa no proceso de recuperación coa creación no 65 da Cátedra de Lingua e Literatura Galegas e, seis anos despois, do Instituto da Lingua Galega.
A instauración do réxime democrático en España senta as condicións para a normalización do galego. Ó abeiro do disposto na Constitución Española de 1978, o Estatuto de Autonomía de Galicia (1981) establece que o galego é, xunto co castelán, lingua oficial de Galicia.
O 15 de xuño de 1983 o Parlamento de Galicia aprobaba, co consenso de tódolos grupos parlamentarios, a Lei de Normalización Lingüística de Galicia que pasa a se constituír na ferramenta legal imprescindible para o exercicio dos nosos dereitos lingüísticos.
Nos anos transcorridos desde a aprobación da Lei de Normalización Lingüística experimentáronse avances substantivos no proceso de dignificación lingüística ó tempo que se ían aprobando diferentes disposicións lexislativas.
Doutra banda, ó abeiro da actitude do conxunto da poboación (manifestamente favorable á extensión do uso social do galego), desenvolvéronse numerosas campañas de sensibilización colectiva orientadas a prestixia-lo uso da lingua e a incidir no cambio de actitudes lingüísticas individuais.
E ata aquí chegou o noso percorrido histórico.”
Também na blogosfera, podemos encontrar inúmeros blogues em galego (ver “directório”), de que aqui destaco o Días Estranhos, de Martin Pawley (adoptando uma norma não integralmente coincidente com a norma oficial do galego) ou o Esbardalladas de Akin.
Links a consultar:
http://galego.org/historia12.html
http://galego.org/historia13.html
http://galego.org/historia14.html
http://galego.org/historia15.html
http://galego.org/historia16.html
http://galego.org/historia17.html
http://galego.org/hoxe/hoxe.html
P. S. “NO OLVIDAMOS“ – Para que nunca mais volte a haver um “11-M” como o de Madrid, faz hoje um ano.
[2138]



